Zo heel goed werkt het dus nog niet, want ik kan geen foto’s opladen. Ben nog GEEN fan van Sanoma tot nu toe.
Hm
Reply
Eindelijk, het werkt weer
Nou, dat is vreemd hoor, na 6 maanden eindelijk weer op je blog kunnen. Hele werelden zijn vergaan en ontstaan in die periode! Ik zal maar geen poging doen om die 6 maanden nog even in te halen. Vervelende is natuurlijk ook dat jullie, de lezers, het waarschijnlijk inmiddels hebben opgegeven om hier te checken. Al die maanden was er immers geen blog te bekennen, dankzij de rampzalige verhuizing van web-log naar Sanoma. Vriendschappen verwelken en bloggers vergaan, en sommigen spoelen aan op een eiland en weten uiteindelijk de bewoonde wereld weer te bereiken. Dus hier zijn we weer. Een half jaar ouder, gepromoveerd to Doctor, op zoek naar een vaste(re) baan. En hoe is het met jullie?
Even naar Adelaide
Ik was 3 jaar geleden weleens in Adelaide geweest voor een conferentie, maar gezien het feit dat ik er was voor de conferentie had ik weinig van de stad gezien. Behalve een middag spijbelen om naar de dierentuin te gaan heb ik me verder braaf gedragen en ben naar alle lezingen geweest. Nik was er ook een keer geweest voor werk en had zelfs nog minder gezien: de weg van en naar het vliegveld, in het donker. Nu het ‘grote werk’ eindelijk is gedaan hadden we daarom Adelaide uitgekozen om een paar dagen lekker uit te rusten. In stijl: de ‘wotif’ goedkope mystery deal bleek het Hilton te zijn. 
Adelaide is een relaxte stad. Het heeft meer een echt stadscentrum dan Canberra met oudere (koloniale) gebouwen, een grote botanische tuin, en massa’s leuke restaurantjes en kroegen. Het weer zat ook mee, het was heerlijk zonnig, dus we hebben veel gewandeld, afgewisseld met op gezellige plekken drinken en/of eten. Relaxter kan het niet eigenlijk. Geen telefoon, geen computer, geen WERK! En dat is ook gelijk het enige wat er mis is met Adelaide: er is geen werk. Anders zou het een fantastische stad zijn om te wonen, het ligt zelfs aan zee en heeft mooie stranden. Helaas dus.
Deze keer opnieuw naar de dierentuin geweest, waar ze 2 grote panda’s huisvesten. Die had ik nog nooit gezien, dus deze kans kon ik niet voorbij laten gaan. Adelaide Zoo is de enige dierentuin op het zuidelijk halfrond waar je panda’s kunt bekijken! Ze waren veel kleiner dan ik altijd had gedacht, maar wel erg leuk. Zie mijn filmpje op youtube:
Zodat jullie een idee hebben van de algemene sfeer waarin mijn onderzoekswerk plaatsvindt … ;p
Slijtageslag overleefd!
Een slijtageslag, dat waren de afgelopen maanden. Veel weekenden doorgewerkt, ergo te weinig rust gekregen en te weinig leuke dingen gedaan, dus te moe en chaggi om gezellige dingen te schrijven hier. Maar dat is nu verleden tijd. Vorige week eindelijk mijn proefschrift ingeleverd, en begonnen aan het uitrusten. Je zult niet geloven hoe moe je wordt van denkwerk! Om niet te spreken over de idiote hoeveelheid uren achter een computer zitten, wat funest is voor nek, schouders en rug (en mij veel gemopper van de fysio heeft opgeleverd). Hoe dan ook, ik ben net op tijd terug voor de verhuizing van het weblog geloof ik. Wij zijn benieuwd. Jullie ook? 
Ik merk wel dat mijn Nederlands wat minder gemakkelijk uit hoofd, mond en pen vloeit dan enkele jaren geleden. Desondanks kan ik dit soort omslachtige berichtgeving nog wel iets handiger verwoorden: De vakcentrale wil de komende twee weken gebruiken om met de achterban in gesprek te gaan. -> De vakcentrale praat de komende twee weken met haar achterban.
Dingen die men doet voor de liefde
Elke dag kom ik in de koffiebar van de universiteit. Zelf drink ik nooit koffie, maar mijn collega heeft zwaar behoefte aan haar dagelijkse dosis cafeine, en dan wandel ik mee voor de beweging en de gezelligheid. Ook in NL zullen jullie wel het fenomeen kennen van de koffiebar, waar 'barristas' via ingewikkelde handelingen allerlei soorten leut creeren. Gewoon een pot warm houden (weet je nog: kom binnen, de koffie staat klaar?) is er niet meer bij, elk kopje wordt voor jou persoonlijk in elkaar geknutseld. Persoonlijk vind ik het altijd lang duren en er redelijk onsmakelijk uitzien, vooral het constante afvegen met hetzelfde handdoekachtige doekje van de stoompijp en het leegkloppen van de koffiefilters op de rand van de vuilnisbak. Maar goed, ik hoef het niet te drinken gelukkig.
Door al die aparte handelingen staan we meestal wel een tijdje te kletsen aan die bar en zo hoor je nog eens iets. Vandaag vertelde de barrista bijvoorbeeld over de bruiloft van haar nicht (of neef, dat hoor niet je in het Engels) die ze mede aan het voorbereiden was. En het viel me weer op hoe anders de bruiloften hier zijn dan in NL, in elk geval anders dan de bruiloften waar ik bij geweest ben. (Wie weet zijn jullie inmiddels ook op de Anglo-Saksische toer?) Er moet namelijk zo veel hier, want dat hoort zo. Zo moet er een 'bridal party' komen, bestaand uit 3-5 bruidsmeisjes (lees volwassen dames) en eenzelfde aantal bruidsjonkers. Dan schijn je echt de volgende dingen te moeten doen: dure trouwjurk, bruin sprayen (waarom zijn al die jurken ook WIT?), je make-up laten doen door een professional, je haar laten doen door een kapper, je nagels laten doen door een nagelstylist. En zo krijg je bruiden die zelfs door hun eigen gom niet worden herkend bij het altaar, maar goed.
De eigenlijke bruiloft hoort de volgende onderdelen te bevatten: vrijgezellenfeestjes, 'bridal shower', trouwerij (liefst met eigen beloftes) al dan niet in de kerk (gemeentehuis is hier niet verplicht), receptie, diner, feest. Je herinnert je dit misschien nog van een eerder blogje over het tv-programma Four Weddings. Al deze dingen zijn natuurlijk razend duur, maar gelukkig horen hier je ouders te betalen, en dat doen de meesten.
Ik hoor wel ouders morren dat hun dochter (zelden zoon) zo'n uitgebreiden en chique bruiloft wil, en dan vraag ik me af waarom ze hen dat niet lekker zelf laten betalen. Het idee om gewoon te eisen dat je ouders jouw trouwfantasie bekostigen vind ik compleet belachelijk, zeker voor uit huis wonende volwassen kinderen, die vaak al jaren samenwonen. In elk geval, bij zo'n verhaal over nagelsessies, bruinsessies, en de juiste bruidsmeisjesjurken voel ik me weer even heerlijk Nederlands. Waar is de tijd dat mensen gewoon ff stiekem naar het stadhuis gingen om zonder gedoe elkaar het ja-woord te geven? En dat trouwen over de liefde ging, in plaats van over 'hoe het hoort'?
Het aantal banen in Nederland neemt af, maar nu.nl commentaart "Het aantal werkzame vrouwen groeit sneller dan bij de mannen". Huh?
Aangetekende post
Australia Post is niet erg goed met pakjes bezorgen. Verschillende keren vonden we na thuiskomst van een vakantie een verregend pakket in de voortuin, ondanks dat we hadden betaald om gedurende onze afwezigheid alle post vast te houden. Postpakketten vielen kennelijk niet onder ‘alle post’. Na enige verhitte discussies hierover met medewerkers van de Post, en zonder mogelijkheid om ergens een klacht in te dienen, had ik me daar maar bij neergelegd. In plaats daarvan waarschuwden we familie als we tijdens pakketrijke tijden (verjaardagen, sinterklaas) op vakantie gingen, zodat ze niet net op het verkeerde moment iets zouden opsturen.
Een ander probleem is de douane die soms pakketten weken- tot maandenlang vasthoudt. Zo kregen we eens een sint-pak pas eind februari, waarna we de speculaasbrokken nog net soldaat konden maken voor de houdbaarheidsdatum was verlopen. We nemen aan dat de douanebeambten inmiddels genoten hadden van onze pakjes thee en de HEMA-rookworst. Ook niet veel aan te doen, behalve opnieuw familie instrueren over wat wel en niet op te sturen.
Tegenwoordig hebben we een geheel nieuw probleem met pakketpost. Ik heb ineens de lol van internetwinkelen ontdekt, en krijg daardoor zo af en toe een pakketje opgestuurd. Meestal is dit aangetekend, dus vind je bij thuiskomst een briefje met instructies waar je het pak kunt ophalen. Overigens hebben we recentelijk gemerkt dat ook als je wel thuis bent ze gewoon zo’n briefje achterlaten, wat redelijk irritant is. Waarschijnlijk sneller dan even aankloppen en wij hebben toch niks te doen natuurlijk, terwijl de pakketbezorger het razend druk heeft … De pakjes die je voorheen kon ophalen bij het postkantoor 5 min van ons huis, moet je nu ophalen bij een of ander postdistributiecentrum. Alleen open van 13.00-18.00 (dat halen we zelden of nooit) en zaterdagochtend 9-12.30, wanneer er een lange rij staat. Maar, zoals ik al zei, natuurlijk hebben wij niks beters te doen op onze vrije zaterdag, toch?
De rij komt overigens doordat de knorrige medewerkers negen van de tien keer je pakketje niet kunnen localiseren. Gisteren nog een kwartier staan wachten op een bestelling van een kledingzaak. Stom toevallig zag ik een identieke groene envelop van Virtu vooraan liggen, wat ik meldde aan de postdame: zo’n envelop is het. Vervolgens heb ik 15 minuten machteloos moeten toekijken hoe ze pakketten varierend van 2 tot 20 kilo 1 voor 1 nakeek of dat niet toevallig mijn pakket was. HET IS EEN GROENE ENVELOP MET VIRTU EROP!!!! Enfin, uiteindelijk kwam ze toch aan met de juiste envelop. Zuchtend zette ik mijn handtekening in het elektronische veel-te-kleine vakje en liep langs de, inmiddels flink uitgedijde, rij wachtenden naar buiten. Daar scheen gelukkig nog steeds de zon.
Een getergde leeuw
Nik werd 40 op 2 januari, en voor zijn verjaardag heb ik hem een bluray speler cadeau gedaan. We houden erg van films, dus dat leek ons wel een nuttig apparaat. Omdat onze familie in NL nogal eens DVDs opstuurt, leek het handig om de regiocode te laten ontsluiten. Op een Australische DVD-speler kun je namelijk geen Nederlandse DVDs afspelen. Belachelijk natuurlijk in deze geglobaliseerde tijden, waarin mensen regelmatig verhuizen naar andere landen en regio's, maar ja. Volgens alle grote wit/bruingoed winkels (ik ga ze expres niet noemen, want geen gratis reclame verdiend) was het een fluitje van een cent om zo'n ding van de regiocode te ontdoen: even bellen naar Sony, code krijgen, opgelost. Een kind kan de was doen. Dit bleek natuurlijk niet waar. We moesten de bluray afgeven bij een of ander servicebedrijfje van Sony op het industrieterrein 40 km verderop. Daar heeft het ding vervolgens 3 wekend gebivakkeerd. Regelmatig bellen hielp niet: Sony moest een afstandbediening opsturen uit Sydney, Sony moest een code geven, de techies van Sony … enzovoorts. Deze week moest Nik terugkomen met een DVD van een andere regio, dus weer 2×40 km rijden. Bluray moest nog een nachtje blijven om meer testen te doen. Vandaag belde Nik op en kreeg te horen dat er helemaal geen regiocode opzat voor DVDs, maar dat we voor $75 de speler weer mochten ophalen … (want ze hadden er zoveel werk aan gehad). Nu is mijn lief een heel tolerante en vriendelijke kerel, maar als ie eenmaal kwaad wordt, berg je dan maar. Dat moment was nu duidelijk aangebroken! Tijdens een blaftirade van zijn kant door de telefoon maakte hij de man aan de andere kant uit voor enkele lelijke dingen, en beschuldigde hem van het stelen van onze bluray (ze hadden hem tenslotte voor de kat zijn viool 3 weken in bezit gehouden) en nu als een soort heler geld te vragen om onze eigen bluray terug te krijgen. Kennelijk was ie overtuigend, want als hij onmiddellijk kwam om hem op te halen zouden ze het nergens meer over hebben. Jammer genoeg had ik dit keer de auto meegenomen, want Nik had een vrije dag genomen om thuis te studeren. En, zoals gemeld, het bedrijf is 40km verderop. Ik dus in allerijl naar huis (slechts 12 km), Nik met auto op en neer naar industrieterrein (waar de man in werkelijkheid iets groter bleek dan via de telefoon leek, wat hem het 'afsmeren' bespaard heeft), ik weer naar universiteit. Dit alles in 40 graden hitte, wat de airco in de auto niet echt trekt. Nu ben ik nog wel bang dat de regiocode helemaal niet vrij is, maar net als bij een computer een paar keer automatisch wisselt, waarna het gebeurd is. In dat geval sta ik echter niet voor de gevolgen in. Zoals ik al zei, wanneer Nik eenmaal tot het uiterste getergd is gaat de leeuw niet zomaar weer braaf liggen.